Ziekenhuis

En jawel, om 8:00 vanmorgen ging de wekker. Niet omdat ik moest trainen maar voor een bezoek aan het ziekenhuis. Cor van der Geest ging mee, die heeft de contacten daar, en is zelf in de loop der jaren een redelijke specialist geworden. Vind ik ook wel fijn. Hij kan zo ontzettend realistisch blijven en hij gaat voor je door het vuur. Cor legt op zijn manier uit wat er mis is met de elleboog. Ik vul links en rechts wat aan. En de arts bekijkt de arm, die toch wel weer wat volgelopen is. Bursitas. Ontstoken. Vervelend. Twee opties. 1. Leeghalen. 2. Niet leeghalen. Ik zie mijn geest al weer dwalen. Naalden zijn zo langzamerhand niet mijn vrienden geworden. En helemaal die dikke naalden niet! Ik twijfel. Cor niet. De arts laat het aan ons over. Cor weet het al. Leeghalen. Ik twijfel, denk aan de naald. Cor niet. Hij denkt aan een slanke elleboog. Voor ik er erg in heb, lig ik weer op een bank. Staat er een zusterje mijn elleboogvochtzak bijeen te duwen en zie ik uit mijn ooghoek een dikke naald in een rechte lijn mijn elleboog in schieten. De zuster duwt vocht richting naald. De dokter wringt met de naald. Ik zucht en zucht. Cor vindt dat ik mij aanstel en lacht. Ik geef hem een sneer en hij lacht nog harder. En daar moet ik dan weer om lachen.

Voor we het weten staan we weer buiten. Een ervaring rijker, vocht armer. Ik mag vanavond conditioneel werken op de mat. Geen kracht met de arm zetten. Zaterdag weg. Heerlijk. Ik voel me verder goed. Als de arm weer volloopt, halen we in China de elleboog weer leeg. Ik kan er mee judoën. Dus maak me geen zorgen.

« Terug naar het overzicht