Heb ik een slijmbeurs?

Zo, de trainingskampen zitten er op. Na 2 weken Seoul, 1 week Minsk, 1 week Castell de Fels en 1 week Braunschweig had ik het dan wel een beetje gehad. Tussen Castell en Braunschweig waren we drie dagen thuis. Dat is altijd lekker. We hoeven dan niet veel te trainen en kunnen al onze tijd besteden aan het doen van de judowas, omdat de volgende trip al weer op het programma staat.

Op maandag zou ik naar Braunschweig vertrekken. Maar zondag kreeg ik (uit het niets) een dikke elleboog. De trainers en medische staf waren al naar Braunschweig vertrokken, dus ik hen bellen. In eerste instantie was er niet direct paniek. Kom maar gewoon hierheen was het advies. Aangekomen in Braunschweig bleek het toch nodig om naar het ziekenhuis te gaan. Daar was de diagnose Bursitas. Of gewoon een ontstoken slijmbeurs. Ik wist amper van het bestaan en het nut van een slijmbeurs af. Het schijnen stootkussens te zijn. En die van mij, zijn ontstoken in mijn linker elleboog. Daar zit je dan, in een rot ziekenhuis in Duitsland, met een dikke elleboog. Uiteindelijk hebben ze de elleboog daar leeggehaald. 20 ml vocht eruit en daarna verbinden. Met de hoop dat ie tot rust komt en dat het overgaat.

Zo’n vier weken voor de Spelen zit ik er niet echt op te wachten. Dit past absoluut niet in mijn schema. En (gedwongen) rust is nu eenmaal niets voor mij. Uiteindelijk ben ik weer terug naar Nederland gegaan. Daar hebben ze er weer 50 ml vocht uitgehaald. Er is niets, maar dan ook niets, erger dan een dikke naald in je elleboog wroetend tegen het bot.

Mijn elleboog is nu verbonden en de hoop is dat het met een aantal dagen rust verholpen is. Maandag mag ik weer hardlopen (daar schijn je je elleboog ook te gebruiken) en woensdag mag ik weer judoën. Mits al het vocht eruit is,

« Terug naar het overzicht