Rond begin juni startte de definitieve voorbereiding van het Nederlands Olympisch judo team. Een trainingsstage in Korea was het vertrek punt, om een gefundeerde basis neer te leggen voor het presteren in Beijing.

Afgelopen zaterdag was wereldkampioen judo Ruben Houkes de eerste Nederlander die een Olympische 2008-medaille in de wacht sleepte. Ruben ging uiteraard voor goud maar komt straks met een mooie bronzen plak thuis.

‘Op de wedstrijddag sta je ’s ochtends met z’n allen bij de weegschaal met die smerige lichamen tegen elkaar te dringen. Iedereen is uitgemergeld, strak als een lijk. Iedereen wil winnen. Ik ook, dus hebben we allemaal een probleem. Elkaar buiten de mat groeten, de hand geven, laat staan een praatje maken, het is not done.’

Ik heb de afgelopen jaren mijn tas vaak ingepakt en weer uitgepakt. Het is routine. Zonder enige schroom durf ik te zeggen dat ik er goed in ben. Jarenlang op (judo)reis zorgt voor de ervaring. Judospullen, spullen om in te trainen, ondergoed, sokken, schoenen en wat vrijetijdskleding, toilettas, leesspul, Ipod en dan ben je al een heel eind. Deze keer was het bijna nog makkelijker, want door het standaard kledingpakket zat de koffer al aardig vol. Judopakken en wat eigen kleding en dicht die koffer.

En jawel, om 8:00 vanmorgen ging de wekker. Niet omdat ik moest trainen maar voor een bezoek aan het ziekenhuis. Cor van der Geest ging mee, die heeft de contacten daar, en is zelf in de loop der jaren een redelijke specialist geworden.

Maak je niet dik, het komt dik voor elkaar. Het zal allemaal wel, alleen is mijn elleboog weer een beetje dik. Dik, dik, dik balen.

Volledig uitgeput was ik vorige week. Het trainen en afvallen hakte er volledig in. Rust is wat je kan redden… Tenminste dat is wat men donderdag na de training tegen mij zei.

Ik judo weer volop. En het gaat goed. De arm houdt zich goed en daar ben ik blij van. Lichamelijk ben ik wel moe.

Ik ben topfit. Fitter dan dit ben ik in tijden niet geweest. Ik heb door gedwongen rust veel cardio gedaan. Maar als je twee weken niet gejudood hebt, gaat een eerste training altijd bagger. En ook dat bleek nu weer.

Morgen mag ik weer krachttrainen. Had gehoopt ook al te judoën, maar de medische staf wil dat ik donderdag in Haarlem pas de mat op ga. Het is niet anders. Ik hoop dat de arm zich goed houdt na de training.

Het is goed bedoeld. Maar als je niet lekker in je vel zit o zo irritant. Ik heb de afgelopen weken en sinds de officiële teamoverdracht van de Olympische ploeg aan de chef de equipe Charles van Commenee, dagelijks meerdere keren deze vraag moeten beantwoorden.

Zo, de trainingskampen zitten er op. Na 2 weken Seoul, 1 week Minsk, 1 week Castell de Fels en 1 week Braunschweig had ik het dan wel een beetje gehad. Tussen Castell en Braunschweig waren we drie dagen thuis. Dat is altijd lekker. We hoeven dan niet veel te trainen en kunnen al onze tijd besteden aan het doen van de judowas, omdat de volgende trip al weer op het programma staat.

De judoka’s zijn volop in voorbereiding, maar de weg naar Beijing is nog lang. Je dient nu nog geen Olympisch kampioen te worden, dat moet pas in augustus plaatsvinden. Met alle aandacht en ogen gericht op de Olympische medaille kandidaten, is het nu zaak je te focussen op de zaken die je dient te verbeteren en je daarin zo min mogelijk laten afleiden.

Deze week is het voor de judoka’s allemaal officieel begonnen. De Olympische Spelen zijn nog zo’n twee maanden van de sporters vandaan. In een traject waar nog vele andere mooie sportevenementen op het programma staan, zoals het EK voetbal, Tour de France en het Wimbledon, focussen de judoka’s zich helemaal op hun dag tijdens de Spelen.

Ruben Houkes, die in zijn aanloop naar de Olympische Spelen in Bejing gesponsord wordt door Informatiezuil.com, heeft zich samen met judoka Dex Elmont als ambassadeur verbonden aan Right To Play.